Saksafon dörtlüsü, soprano, alto, tenor ve bariton saksafonun bir arada kullanıldığı yerleşik bir topluluk biçimidir.
İlk bakışta bir sorun beklenir: aynı aileden dört çalgı benzer tınıya sahiptir, dolayısıyla doku bulanıklaşabilir.
Uygulamada bunun tersi olur ve nedeni birkaç başlıkta toplanır.
Birincisi register ayrımıdır. Dört çalgı farklı aralıkları kapsar; yazı bu ayrımı koruduğunda hatlar birbirinden net ayrışır.
İkincisi ton birliğidir. Benzer tını, akorların yaylı çalgı topluluğuna benzer bir kaynaşma üretmesini sağlar; bu bir kusur değil, bu topluluğun en belirgin niteliğidir.
Üçüncüsü entonasyon disiplinidir. Kaynaşmanın çalışabilmesi için entonasyonun çok kesin olması gerekir; küçük sapmalar doğrudan duyulur.
Dördüncüsü ortak nefes ve artikülasyon kararlarıdır. Cümlelerin nerede nefes alacağı ve notaların nasıl bitirileceği önceden kararlaştırılır.
Dörtlü çalışması, bireysel teknikten çok topluluk disiplinini geliştirir.