Yoğun bir okul ya da iş temposunda çalışmaya zaman ayırmak zordur. Haftada bir gün uzun bir seans yapmak sık rastlanan bir tercihtir.
Toplam süre aynı olsa da sonuç aynı değildir.
Nedeni fizyolojiktir. Nefesli bir çalgıda gelişen şey öncelikle kas hafızasıdır ve bu hafıza sıklıkla kurulur, süreyle değil.
İkinci neden dudak dayanıklılığıdır. Uzun bir seansın son yarısı yorgun bir kasla geçer; yorgunken yapılan çalışma telafi alışkanlıkları üretir.
Üçüncü neden unutmadır. Yedi gün ara verilen bir konu, bir sonraki seansın önemli bir bölümünü yeniden hatırlamaya harcar.
Verimli bir plan şu şekilde kurulabilir: her gün kısa bir seans, içinde üç bölüm. Uzun ses ve nefes, teknik alıştırma, repertuvar.
Bölümlerin süresi eşit olmak zorunda değildir; ancak üçü de her gün yer alır.
Zamanın çok kısıtlı olduğu günlerde bile beş dakikalık uzun ses çalışması, tamamen boş geçen bir günden belirgin biçimde daha iyidir.